Hoogbegaafd: Zegening of Vloek?

"Wat? Heb je vier hoogbegaafde kinderen? Zijn ze allemaal hoogbegaafd?" Is de vraag die ik regelmatig hoor wanneer ik vertel wat ik doe en waarom. Ik zie de blikken van ongeloof of van "Jaja, het zal wel..." op de gezichten verschijnen. Het is bijna alsof men denkt dat ik graag wil dat mijn kinderen hoogbegaafd zijn. Alsof het een lot uit de loterij is. Want voor de buitenwereld lijkt het allemaal rozegeur en manenschijn als je kind hoogbegaafd is. Maar zij weten van het bestaan van de keerzijde niet af... Deze is enkel bekend bij de ouders van hoogbegaafde kinderen...

In een tijdperk waarbij er steeds meer aandacht is voor het individu, voor de ontwikkeling en ontplooiing van de mens, zou je denken dat er ruimdenkender omgegaan wordt met kinderen die hoogbegaafd zijn.

Maar zelfs in deze tijd worden hoogbegaafde kinderen nog onvoldoende begrepen, erkend, geaccepteerd, gezien en gehoord door de omgeving.

Op school hebben ze vaak weinig tot geen aansluiting bij hun leeftijdsgenoten. Dit leidt tot verdriet, boosheid, onbegrip, eenzaamheid of zelfs tot depressie! Als ouder heb je er thuis hier regelmatig mee te maken. Wanneer je onvoldoende stil staat bij de noodvraag van je kind (in uitingen als schreeuwen, fysiek geweld, opstandig, ongehoorzaam of juist gesloten), gaat er een hoop potentie onnodig verloren!

Het ergste is dat de kinderen opgroeien met het idee dat zij 'anders' zijn (bijna vervloekt). Dit onbehaagelijk gevoel leidt vaak tot onzekerheid, faalangst, niet willen leren en/of lichamelijke klachten.

Nee hoogbegaafd zijn in deze tijd is allesbehalve een luxe! Want ondanks dat er steeds meer bekendheid komt in de media, is er nog veel onbekend en daarmee nog teveel onbegrip. Onbegrip voor welke gevolgen het heeft als er onvoldoende ingespeeld wordt op de leerbehoeften en denkwijze van hoogbegaafde kinderen.

Want als er een groep kinderen willen leren, ontdekken en bereid zijn om zich ervoor in te spannen, dan zijn het deze kinderen wel! Van nature wel!

En in plaats van dat de wereld aan hun voeten ligt en ze mogen groeien en ontwikkelen op hun eigen tempo, worden ze als kind teruggeduwd tot onder het maaiveld met de eis dat zij zich aanpassen aan de rest (het gemiddelde). Triest maar waar…

Mede hierdoor verliezen deze kinderen hun zelfvertrouwen, vindingrijkheid en zin in leren. Ter compensatie of uit overlevingsdrang gedragen deze kinderen zich of heel druk, tegendraads of juist heel stil en teruggetrokken.

Ik kom regelmatig volwassenen tegen die recent tot de ontdekking komen dat zij hoogbegaafd zijn. En het overgrote deel herkent zichzelf in de bovenstaande omschrijving. Zelfs in hun volwassenleven zijn ze nog onzeker, hebben faalangst, weten niet wat hun potentieel is, laat staan dat ze weten wat ze willen. Doodzonde!! En onnodig!

Laten wij deze vicieuze cirkel verbreken en zorgen dat onze kinderen zich blij en gelukkig voelen met zichzelf en hun begaafdheid! Dat hun fundering sterk genoeg is dat zij opgewassen zijn tegen de buitenwereld die hen niet altijd even goed begrijpt.

Want hoogbegaafdheid is geen keuze... het is een gegeven... Laat het daadwerkelijk een zegening zijn...

Onderwerpen:

Ook interessant?

  • Facebook Black Round
  • Twitter Black Round

© 2016 Managing Moms of Gifted Children

Bedrijfsgegevens:

KvK nr. 27 27 51 07
BTW nr. NL1831.70.283.B01