Keuze voor basisonderwijs voor hoogbegaafde kinderen

Afgelopen zomervakantie stonden mijn man en ik voor een belangrijke en moeilijke keuze met betrekking tot het basisonderwijs voor onze twee jongste zoons. Ik wil ons proces om deze keuze te maken graag met jullie delen. Misschien sta je ook voor zo'n keuze of heb je die al gemaakt en kunnen we hier van elkaar leren.

Zorgen

In de laatste maand van het schooljaar bleek onze jongste zoon van 5 toe te zijn aan groep 3. Uit een uitgebreid onderzoek dat toen plaatsvond, bleek hoever hij voorliep op zijn leeftijdsgenoten en dat verklaarde voor ons waarom hij niet meer naar school wilde… hij verveelde zich.

Vervolgens kregen wij het schoolrapport van onze 8 jarige te zien en die vertoonde het tegenovergestelde gedrag: hij was flink aan het onderpresteren! Van A's ging hij naar de C's en D's.

Dit baarde mij zorgen, want hij werd op school gezien als een aanwezige jongen, soms wat te druk, vaak te dromerig, met een slecht concentratievermogen. "Hij laat lang niet zien wat hij kan, maar hij komt er wel!", was vaak de reactie van de leerkrachten. En juist die laatste opmerking, deed mijn hart in mijn keel kloppen. Want dat kan weliswaar zo zijn bij slimme kinderen, maar bij hoogbegaafde kinderen is dat vaak juist niet het geval. Deze kinderen raak je kwijt als je hen zo laat 'doormodderen'. Ze raken hun natuurlijke leergierigheid volledig kwijt. De kans is zelfs bijzonder groot dat zij juist een aversie tegen leren krijgen! En niet te vergeten, dat hun zelfvertrouwen een gigantische deuk oploopt!

Noodkreet om hulp

Met een brok in mijn keel en pijn in mijn buik, ging ik de laatste schoolweek in. Want hoe moest het verder met mijn 8-jarige? Zijn gedrag werd ook steeds erger: schelden, vloeken, schoppen, slaan, brutaal, etc. Om het minste geringste ontplofte hij. Dit was duidelijk een noodkreet om hulp. En nu begreep ik waarom… hij zat niet lekker in zijn vel, omdat hij op school niet echt 'gezien en gehoord' werd. Hij werd niet begrepen en daardoor kreeg hij niet de juiste begeleiding en aansturing. En dat terwijl de school zo ontzettend leuk is! Vanaf het eerste jaar dat mijn kinderen daar op school zaten, ben ik actief betrokken geweest. Ik droeg de school een warm hart toe… maar het gegeven dat de school niet kon voorzien in de leerbehoefte van mijn kinderen, deed mij veel.

Bij de oudste twee heb ik daar onvoldoende aandacht aan besteed en daar heeft mijn tweede van 10 ook behoorlijk veel last van gehad. Iets waar ik me jarenlang erg schuldig om heb gevoeld. Gelukkig is het allemaal wel weer goed gekomen, maar dat heeft heel wat van ons gevergd en dat wilde ik niet nog eens doormaken.

Mijn kinderen gun ik een leuke en plezierige schooltijd waarin ze gezien, gehoord en erkend worden om wie ze zijn, daar hebben zij ook recht op!

Nieuwe school biedt uitkomst...

Daarom ben ik me gaan oriënteren op andere mogelijkheden. Via een moeder van school, kwam ik terecht bij een nieuw te starten school in een stad in de buurt. Deze school zou vanaf het nieuwe schooljaar starten en speciaal onderwijs voor meer- en hoogbegaafde kinderen bieden. De website zag er goed uit en lukte me om nog een gesprek met de directeur te plannen voordat de zomervakantie begon.

Ik werd er helemaal blij van… maar als we zouden overstappen, zou het behoorlijk wat gevolgen voor ons hebben.

De prijs die wij ervoor zouden moeten betalen

Want nu woonden we op loop afstand van de school, maar naar de nieuwe school was het 20 tot 30 minuten rijden (afhankelijk van de files) met de auto.

De ouderbijdrage was nu een klein bedrag, maar in de nieuwe situatie zou het per kind 50 x zoveel zijn en dat keer 2! Plus bijkomende kosten voor laptops of tablets, schoolgym kleding, benzinekosten, schoolexcursies.

Daarnaast had het ook invloed op mijn werk. Mijn werkdagen waren al kort van 9.00 tot 14.30 uur, maar nu zou het zelfs nog korter worden, omdat de kinderen eerder uit school komen en de reistijd langer is.

En tot slot moesten mijn kids weg uit de vertrouwde omgeving met hun vriendjes naar een onbekend terrein en vreemde kinderen…

Angst voor het onbekende

Vooral onze 8-jarige zag dit absoluut niet zitten! Zodra ik over dit onderwerp begon, werd hij heel boos, opstandig en emotioneel. Begrijpelijk, want hij had natuurlijk de school nog nooit gezien, kende de leraren en de kinderen niet. Voor hem was het een groot onbekend zwart gat. En dat is voor hem beangstigend. Onze 5-jarige had nog niet die negativiteit opgebouwd en bekeek de situatie ook niet vanuit angst, maar vanuit nieuwsgierigheid en alles nog willen ontdekken.

Ook bij ons spookten allerlei vragen door ons hoofd. Wat als blijkt dat ze het daar toch niet naar hun zin hebben of dat de school toch niet aan de hoge verwachtingen voldoet? Dat ze niet waar kunnen maken wat ze nu voor ogen hebben?

Al die vragen… het duizelde…

Bedenktijd

Om de vakantie een niet al te negatieve lading te geven, hebben wij het onderwerp maar heel sporadisch aangestipt bij de kinderen.

Wel had ik onszelf de zomervakantie de tijd gegeven om hier goed over na te denken en alle voors en tegens af te wegen. Het waren 5 hele moeilijke weken. Want waar doe je goed aan? Hoe konden wij het organisatorisch en financieel redden?

In de laatste vakantieweek zijn mijn man ik hiervoor gaan zitten, want we konden het niet langer meer voor ons uitschuiven. We hebben toen alle kosten en baten naast elkaar gelegd.

Onze conclusie was: wat de kosten ook zijn, het geluk van onze kinderen gaat altijd voor. Met name het gedrag van onze 8-jarige, die in een jaar tijd van een vrolijk sociaal kind naar een agressief en verbaal grof kind ging, heeft de doorslag gegeven. Vooral omdat onze 5-jarige waarschijnlijk ook zo'n weg zou gaan afleggen…

Besluit nemen

Het was een lastig besluit om mee te delen aan onze kinderen, met name aan onze 8-jarige.

Hij werd heel verdrietig, boos en opstandig. Uitspraken als: "Ik wil dan niet meer leven, jullie houden niet meer van me!" kregen wij naar ons hoofd geslingerd.

Toen bedacht ik mij iets. Ik wist dat de moeder van school een mail met de groepsindeling had gehad en die heb ik haar gevraagd. Deze mailde ze met toe en ik begon heel enthousiast aan mijn 5-jarige te vertellen bij welke kindjes hij in de klas zou komen. We gingen het aantal jongens en meisjes tellen en noemden allerlei positieve dingen op van deze school. Zoals: je eigen tablet of computer, minder kinderen in de klas!

En natuurlijk las ik ook op bij wie onze 8-jarige in de klas zou komen te zitten en langzaamaan kwam hij kijken. "Oh, hoeveel jongens zitten erin?" vroeg hij heel voorzichtig. "Oh… zoals ik het nu kan zien wel tien! en maar 4 meisjes!", antwoordde ik vrolijk alsof er niets aan de hand was. Nou, dat vond hij wel grappig. En toen kreeg de school opeens een gezicht… het grote, zwarte gat veranderde in iets tastbaarders.

Een halfuur later was hij helemaal om en wilde ook op zoek naar een laptop of tablet voor zijn nieuwe school.

Het idee dat hij met max. 15 leerlingen in een klas zou zitten, begon hem steeds meer aan te spreken en hij begon aan het idee te wennen dat hij over een week op een nieuwe school zou starten.

Nieuwe start

Sinds 1 september zitten de jongens op de nieuwe school. Vanaf de eerste week voelen zij zich daar al thuis. We zien een positieve verandering in het gedrag van onze 8-jarige en daar zijn wij heel blij om. In een volgende blog zal ik dieper ingaan op de voordelen van een hoogbegaafdheidsschool.

Herken jij bovenstaande situatie of heb je een andere vergelijkbare situatie meegemaakt waar anderen van kunnen leren? Laat dan een reactie achter in het comment-box hieronder.

Laten wij van elkaars inzichten en ervaringen leren!

Met Gave Groet,

Anouk

Onderwerpen:

Ook interessant?

  • Facebook Black Round
  • Twitter Black Round

© 2016 Managing Moms of Gifted Children

Bedrijfsgegevens:

KvK nr. 27 27 51 07
BTW nr. NL1831.70.283.B01